schoolkrant

Voorkant schoolkrant

Achterkant schoolkrant

Hier enkele stukken uit de kavalkade (schoolkrant JBC) van 8-04-04, het bestaat uit brieven die geschreven zijn op de dag, en de dagen nadat Anne is overleden.
Op de voor- en achterkant van de kavalkade staan (bijna) alle namen van de mensen van het JBC die bij Anne's begrafenis aanwezig waren.

1/04/'04
Lieve Anne, 
Ik zou je duizend dingen willen zeggen, maar die duizend dingen zijn ooit genoeg. Het doet heel veel pijn om me te realiseren dat je nooit meer door school zal lopen, dat ik je niet meer zal zien als ik naar links kijk bij Engels, dat je je sterrenoorbellen niet meer zal dragen, dat die mooie rode blos op je wangen er niet meer zal zijn. Dat dat vrolijke blonde staartje nooit meer te zien zal zijn, evenals je felblauwe ogen, die ene witte riem, je Nike-schoenen, de blauwe tas met die wit met rode kriebeltjes die leken op wietplantjes, je oranje fiets in het fietsenrek. 

Ik herinner me de Anne die met mij en Ingrid en 6vwo naar Rotterdam ging, in de bus luisteren naar dat liedje van Zosja, rondstruimen in die hallen, eten bij de McDonalds, kleren uitzoeken bij The Sting en weer op weg naar huis. Ik herinner me de Anne die me in de vierde een roosje stuurt op Valentijnsdag waarop stond: "Many people will walk in and out of your life, only true friends will leave footprints in your heart," wat een zin was die ik vaak heb gehoord. Ik herinner me de Anne die vertelde over Mila, dat ij donkere ogen had, een beetje donkere huid, een piercing... Ik herinner me de Anne die het had over voetbal, Jos, Priscilla, uitgaan in het Okshoofd, Partrick, maar ook de Anne die vaak pijn had, de om de haverklap naar het ziekenhuis moest, die werd geopereerd aan haar polsen, die uitslag had op haar rug door de medicijnen. 

De foto's die ik van ons samen heb, zijn heel belangrijk voor me. Ik ben blij dat ik die foto heb van ons op kamp, dat we eindelijk droge kleren hadden, dat we meteen amar drie truien over elkaar aantrokken om het weer wat warmer te krijgen. Gisteren vond ik een foto van ons feestje 2 jaar geleden, toen Boukje en ik 14 werden. Daar zie ik een vrolijke, gezonde Anne met die lach en die rode wangen. Ik hoop dat ik je zo altijd mag blijven herinneren. 

Hoewel dit lang niet alles is wat ik wil zeggen: woorden schieten te kort. Yesterday you walked out of my life, but you left footprints in my heart. 

Michelle 

Inkt op papier
woorden...
ze zeggen misschien niet veel maar...
ze kunnen de gevoelens wel omschrijven

Het is allemaal zo onwaaarschijnlijk...
En dat zeg ik als klasgenoot.
Hoe onwaarschijnlijk moet het dan voor jullie zijn...
Alleen die gedachte al maakt me bang...

En daarom probeer ik op deze manier 
Duidelijk te maken dat ik aan jullie denk 
en natuurlijk aan Anne..

We zullen haar missen..

Joran de Raaff 5V2

Ik hoop dat je in ieder geval rust kunt vinden waar je nu bent en daar gelukkig bent.

groetjes, Marijke

Aan de ouders en andere geliefden van Anne...

U kent mij niet, maar dat geeft in dit geval helemaal niets. Je begint de dag, een mooie dag, vrolijk. 's Morgens zit Ingrid Hooijmans bij mij thuis, te vertellen dat ze het raar vond dat Anne's moeder nogal overstuur klinkend de hoorn op de haak gooit. Ik zei dat ze zich niet druk moest maken, misschien had de moeder wel haast. Tot mijn grote spijt en verdriet zou later blijken dat ik het helemaal bij het verkeerde eind had.
Ik zit bij Economie 1,2 en Michelle Stumpel komt bij Daphne en mij zitten want 'Anne is er niet'. Raar...
Daphne zou dan bij Wiskundemaar bij mij komen zitten want 'Anne is er niet'. Vreemd...
Je hoort door de zoemer dat men vraagt of heel 5vwo ziek in C38 wil verzamelen. Verbazing...
En dan komt de grootste klap die ik de laatste jaren gehad heb.
"Even rustig... Anne Tiekstra is overleden." Volgens mij trok mijn gezicht behoorlijk weg. Raar, vreemd, maar vooral verdriet.
Je komt binnen en iedereen is overstuur. Tranen...'Want Anne zal er nooit meer zijn.' Bij mij kwamen de tranen toen meneer Schmeits vertelde dat ze gestikt was en dat ze zich er van bewust was. Dat beeld, dat idee...
Je voelt alles tegelijk: angst, verdriet, woede, verbazing.
Je realiseert je dat ze niet meer zal zeggen dat ze 'je voormalig Aardrijkskunde-vriendin' was. Je realiseert je dat die handen nooit meer zullen schrijven...Je realiseert je dat je 's  ochtends niet meer op Anne hoeft te wachten.
Altijd denk je dat het jou niet zal overkomen. Altijd denk je dat het je niet mag overkomen. En dan gebeurt dit...
En het doet pijn. Pijn dat ze er niet meer is, pijn dat ze moest sterven. Geen woorden genoeg...zoals iedereen zegt.
Ik wens u veel sterkte en raad u aan alle leuke dingen aan Anne te herinneren; zoals u zelf ook zeker zal proberen te doen. Bedankt....

Michel Lensen

Lieve Anne,

Dit kan niet, dit mag niet, dit hoort niet, maar toch gebeurde het. Het is zo onrechtvaardig en oneerlijk. Dan zie je weer hoe kostbaar een leven is. We open dat jij hebt genoten van alle mooie momenten en dat je, ook al was het kort, echt geleefd hebt. Wij wensen jouw ouders heel veel sterkte toe en hopen dat ze ooit in zullen zien dat het beter is iemand te moeten missen van wie je heel veel houdt, dan diegene nooit gekend te hebben.

Je zult altijd in onze gedachte blijven, 
Veel liefs Anne & Robin

Ookal kende ik je niet geod, 
je bracht en brengt nu kracht, 
verbondenheid en heeling. 
Lieve Anne, rust in vrede

Dorus

Anne, Je was altijd een stille meid. Maar wel altijd vrolijk en je was dan ook altijd prettig gezelschap. Je dood kwam als een echte schok voor mij, en heel 5vwo. We kunnen het nog steeds niet begrijpen. 

Berry Coppens

Beste Conny, Frans en Koen

Gisteren bereikte mij het tragische nieuwes van het overlijden van Anne. Ik was verslage van verdriet vanwege het verlies van een vrolijke meid die ik nu al weer een jaar of dertien ken.
Ik herinner me Anne als een vrolijke meid met wie ik altijd kon lachen en die hield van uitgaan en altijd toeleefde naar het weekend.
Leuke herinneringen zijn er genoeg: kamp groep 7, Texel, de musical, het fietsen naar het JBC, de pauzes...teveel om op te noemen.
Maar het moment dat me altijd bij zal blijven was toch wel die avond dat we met een groepje zijn wezen zwemmen in de Kreek en de rest van de avond hebben we nog wat zitten kletsen bij jou thuis, we hadden het over serieuze dingen afgewisseld met een grapje. Ook haar humor zal mij altijd bij blijven.
Anne ik zal je missen.

Ik wens jullie vele sterkte in deze moeilijke tijden.

Rick v. Bergenhenegouwen

31 maart 2004

Hoewel we de laatste tijd niet meer zo vaak met elkaar omgingen, zal ik je nooit vergeten.
Het zwemmen, de late night sessions, het punkhaar, de verhalen over het uitgaan. Jos...Mila...
Veel verhalen over mensen die ik niet kende, maar die zoveel voor jou betekenden.

Het zelfvertrouwen en de vrolijkheid die je uit een avondje Okshoofd putte. 
Vaak genoeg heb ik gedacht: wat is er nu zo speciaal aan het Okshoofd, aan jouw stamkroeg.
Maar het was: jij kende de mensen en zij kenden jou!
Wanneer ik daar verloren stond rond te kijken, had jij al lol met de mensen, sjans met de jongens..

Vandaag ben ik enorm geschrokken.
Vanochtend stond ik op je te wachten bij de BB..geen teken van jou...
Toen ik je belde op je mobiel nam je niet op.
Op het huisnummer kreeg ik je moeder aan de telefoon, huilend, ze heeft opgehangen.
Ik heb nagedacht en nagevraagd, maar niemand wist wat er was, waar jij was.

...Tot de grote pauze. 
De reacties waren heel verschillen, maar zeker is dat niemand wist hoe hij het had. Er is gehuild, gezucht, gezwegen. Je hebt voor velen betekenis gehad.

Anne, ik zal je missen!
    Ingrid Hooijmans.

Anne, 
Ik snap niet dat zoiets kan en mag gebeuren, je had nog een heel leven voor je en je hebt nog niet eens de middelbare school afgerond. Ik hoop heel erg dat je van het leven dat je hebt gehad hebt kunnen genieten. Heel 5vwo snapt het niet. Dit mag niet, kan niet, het is verschrikkelijk. Het is toch gebeurd! Hoe kan dat?

liefs Eva-Maria

Anne,
'n mooi liedje van Herman van Veen, waarin hij zingt:
Anne, het leven is niet mooi
maar jij kunt het mooier kleuren...

Jij vond het leven wel mooi, natuurlijk: jouw leven begon pas net, je genoot met vrienden en vriendinnen er met volle teugen van! Ik hoor het nu van velen.
De laatste keer dat ik je in mijn les had was de afsluiting van het blok: zelfverdediging. Je sloeg trots het plankje doormidden met 'n luide KIAI! Je was zo sterk!
Maar... hoe broos is het leven.
Anne, het leven is nu helemaal niet mooi en - ondanks de lente - lijkt het nu zonder kleuren. Toch wordt het leven voor ons, die jou blijven herinneren als een sociale meid met blozende wangen genietend, wel weer mooier. Alleen nu even niet...
We hopen dat - door de tranen heen - het leven voor je ouders en je broer en al je vrienden en vriendinnen, ook weer mooi zal worden!
Ik wens jullie heel veel sterkte en dat jullie troost kunnen vinden bij elkaar met 'n mooie herinnering aan jullie prachtige dochter Anne!

Mariëtte Wijers (lerares L.O. JBC)

Lieve ouders van Anne,
Eigenlijk kunnen we ons gevoel op dit moment niet beschrijven, maar we willen onze steun betuigen door te laten zien wat voor een geweldige meid Anne was.

Kris:
Anne was altijd een vrolijke meid en dat straalde ze ook over naar anderen met haar roze wangetjes. Je kon altijd met haar lachen, maar ook praten over serieuze dingen. Het was altijd heel gezellig om met haar te winkelen en altijd zat ze vol verhalen over het uitgaan en de jongens die verliefd op haar waren. Ze verdiende dat ook zeker want ze was een mooie, gezellige meid en ik zal haar nooit vergeten! 
Ik wens jullie enorm veel sterkte!!!

Roos:
Anne is voor mij degene die geholpen heeft met me thuis te voelen in Kerkdriel, ze schreef brieven voordat ik hier naar toe verhuisde en stelde me gerust. Ik weet dat ze zo graag tijd met haar familie doorbracht, ze vertelde er graag over hoe een leuk gezin ze had en ook had ze veel lol met haar nichten! Ik hoop dat ze het met ons op school ook leuk heeft gehad, want wij vonden dat zeker wel, ge zellig kletsen en vooral véél lachen, zo zal ik haar herinneren: Als een gezellige spontane meid, die altijd lachte! Voor mijn gevoel was ze niet die persoon, dat ís ze en dat zal ik nooit vergeten!!
Alle sterkte van de wereld en ik leef ontzettend met jullie en Koen mee. 

Stefi: 
Anne is een altijd vrolijk en optimistisch meisje. Ik heb veel lol met haar gehad, vooral over Pocahontas. Heel erg veel sterkte, en Patrick ook!

Julia:
Ik heb vorig jaar met Anne een videoband opgenomen voor CKV. Ik zou jullie die graag geven als herinnering. Heel veel sterkte met alles.

Christian:
Ik vind Anne altijd een lieve en vrolijke meid. Het is gewoon onbegrijpelijk dat zoiets kan gebeuren. Ik wens jullie heel veel sterkte met dit grote verlies.

Aan de ouders van Anne...
Het lijkt me een verschrikkelijke situatie waar jullie nu in verkeren, dat wens ik niemand toe.

Ik heb Anne zelf niet echt goed gekend. Ze was mijn mede 5vwo leerling. Ze was eigenlijk altijd vrolijk, tenminste, wanneer ik in haar nabijheid was. Ik ben zelf goed bevriend met mensen die een stuk dichterbij haar stonden. Altijd tijdens tussenuren als ik bij haar aan tafel zat, samen met bijvoorbeeld Daphne, Natasja, Hao, Rick, Joran om zomaar wat mensen te noemen, zat ze altijd vrolijk te kletsen en had ze de grootste lol.

Ik wil vooral het positieve laten blijken. Want ze is er niet meer, helaas, maar toch heeft ze deze leuke momenten mogen meemaken. 

Mijn advies is dan ook, hoe moeilijk het ook is, altijd positief te denken. Altijd de leuke dingen voor de geest halen, die momenten die Anne voor geen goud had willen missen.

Ik weet niet wie, maar iemand zei ooit dit:
"Gewenning is de slechtste eigenschap van de mens."
Soms moet je eens stilstaan bij wat je hebt, en dit koesteren, er blij mee zijn. Normaal zag je Anne als je medeleerling, maar ze was wel altijd een deel van het geheel, van 5vwo, een leuke groep mensen. Dus niet denken, het is zo, maar denken dat zij dat onmisbare stukje was. Zonder haar is er een stukje 5vwo weg, voor elk stukje 5vwo moet je blij zijn. Anne's dood laat je toch beseffen wat je nog hebt...

Ik hoop dat jullie enigszins steun hebben aan dit verhaal, het schrijven van dit verhaal gaf mij in ieder geval nieuwe inzichten over hoe je alles wat je hebt moet waarderen.

Veel sterkte, 
Marijn Bertens   

Beste ouders van Anne.
Ik kende Anne niet echt persoonlijk, alleen van gezicht. Normale vrolijke meid, verder niks mis mee.
Dit heeft wel even impact op mij gemaakt. Ik zou het me niet kunnen voorstellen hoe ik zou reabgeren en me zou voelen als één van mijn vrienden plotseling weg is.
Ik wens jullie echt echt heel veel sterkte met het verwerken van jullie plotseling overleden dochter.
Ik wens jullie het allerbeste toe.

Joep van Eijkeren, 5V2

Hoewel ik Anne niet kende, komt dit als ee ngrote schok aan. Dat dit ook in "onze" omgeving kan gebeuren is bekend, maar zodra het ook echt gebeurd is en blijft het erg zwaar. Ik wens jullie heel veel sterkte toe.

Sten Robben, 5V1

Als ik aan Anne denk, denk ik aan:

Als ik aan Anne denk, denk ik aan:

Als ik aan Anne denk, denk ik aan:

Als ik aan Anne denk, denk ik aan:

Als ik aan Anne denk, denk ik vooral aan de mooie herinneringen die ik heb van een lieve, optimistische, rustige, levenslustige leerling met de blozende wangen.

Ik zal haar missen.

Mimi Pattinama, haar mentor

Kerkdriel, 31 maart 2004

Lieve Anne,
Elke dag fietsten we samen naar school. Dan begon je weer te vertellen over je vrienden van 't Okshoofd. Over wat Jos had gezegd, of over wie er nu weer bij je op de bank in slaap waren gevallen.
Hoe moe je ook was, je móest erheen. Je had de grootste lol met je plukvriendinnen, of je ging sneeuwballen gooien met de Polen. Skaten in de zomer en schaatsen in de winter: je hield van Driel!
Mindere buien had je ook, je kon soms een uur lang niets zeggen. Deze wogen niet op tegen dit alles.
Ik wens Frans, Conny en Koen en alle anderen die Anne dierbaar hadden veel sterkte toe.
Dankzij de vrijheid die jullie haar gaven, heeft ze gelééfd en genoten, als geen ander.

Veel liefs, Boukje

Lief, vrolijk, lachend gaat ze door het leven.
Het zonnetje schijnt, de vogels fluiten, Anne danst.
Plotseling stok de muziek en Anne valt.
Altijd losten haar twee engelbewaarders elkaar af,
maar deze keer versliep één van de twee zich.
Nu zitten ze met z'n drieën te keuvelen en
maken af en toe een dansje.

Op Aarde heerst verslagenheid, onmacht.
Ieder zoekt op zijn eigen wijze, waar de invulling
is gebleven van die lege plek in zijn hart.
Maar dat wat we verloren zijn vinden we niet terug.

Misschien, héél langzaam, komt ook de dankbaarheid.
Het besef dat de lege plek in het hart
komt omdat die ooit gevuld was.
We zien Anne keuvelen en dansen in onze zielen en Daarboven..
De muziek komt zachtjes weer terug...

Ineke Roeling

De A van Anne

Jouw handschrift
En hoe jij was,
Hoe ik jou las,
Anne.
Rond en open
De aa's en oo's 
Om de zonnestralen
Door te laten en 
Vandaar dat blozende.

Ook in je stille hoekje
Scheen je die warmte.
Het kind in mijn klas
Werd jonge vrouw in
Een jaaromdraai
Of wat en daarna
Een blij herkennen
Dat je er nog was
Zoals ik jou las.

En nu voor altijd
zes punt twee ofzo
en een tien voor leven.
Nooit meer op te halen.
En onder je laatste toets:
Geen tijd genoeg!

De voorjaarszon bloost
Over jouw naam,
Anne,
maar
Geen letter meer.

Hans Lakwijk