Hier een kort verslag van de afgelopen dagen, op school en thuis. Ik zeg
expres kort, omdat er natuurlijk veel meer is gebeurt als ik nu op kan
schrijven, maar dit zijn de dingen die me echt bij zijn gebleven.
Woensdag 31-03-04
De dag begon zo mooi: de zon scheen, de vogeltjes fluiten. Niets aan de
hand...
Dan wordt het 4e uur omgeroepen: "willen alle leerlingen van 5VWO in de
grote pauze naar C38 (heel groot lokaal) komen". Ik dacht dat het over het
kanoën ging, wat we 29 april gaan doen. Dan opeens komt er iemand naar me toe:
"Joep zei net dat Anne dood is"
"Hè? Neej joh, dat kan toch niet, dat is gewoon een misselijk geintje.
Anne was weleens vaker ziek, gisteren ook, maar ze kan nu toch niet opeens dood
zijn?" Ik geloofde het niet, dacht serieus dat het een geintje was, maar ik
schrok toch wel een beetje...
In de grote pauze liep ik C38 binnen, het was werkelijk doodstil. Ik zag een
paar meisjes snikken, maar ik wilde het nog steeds niet geloven. Toen kwam mijn
beste vriendin Ingrid binnen, die bevestigde het verhaal...Echt ongelofelijk, zo
ontzettend oneerlijk, 17 jaar was ze...woorden schieten tekort...
Verschillende verhalen gingen de ronde: hartstilstand, herseninfarct, er kwam
zelf een verhaal van zelfmoord en verkrachting, gelukkig was dat niet het
geval...de echte oorzaak hoorde we donderdag pas: ze had een longembolie.
Inmiddels was het bericht aan alle leraren doorgegeven, die vertelde het weer
aan alle leerlingen en het duurde niet lang of de hele school wist ervan. Wij,
5VWO, met nog wat goede vrienden/vriendinnen van Anne zoeken troost bij elkaar
in C38. Echt heel mooi, groepjes mensen die elkaar omarmen, troosten,
herinneringen ophalen. Op de tafels werden A4-tjes met pennen neergelegd voor
diegene die iets kwijt wilden. Niemand kon en kan het echt geloven... zo
jong...zo ontzettend oneerlijk!!!
We zijn nog even naar buiten geweest, maar dan zag je alle leerlingen vanuit de
lokalen, die je allemaal aan het aanstaren waren, alsof we een soort attractie
waren...heel erg..
Donderdag 1-04-04
Gisteren was afgesproken dat we vandaag het 1e uur weer samen zouden
komen in C38. Hier hoorde we van meneer Schmeits, de conrector, wat er verder de
bedoeling was. De rest van de dag moesten we proberen zo normaal mogelijk de
lessen te volgen, er zou een dienblad met een foto van Anne, een kaars en een
bloem op Anne's plaats in de klas worden gezet.
Daarna vertelde mevrouw Wijers de oorzaak van Anne's overlijden:
Woensdagochtend voelde ze zich niet lekker, ze riep haar vader en ze moest toen
nog een keer overgeven, haar moeder kwam er ook bij. Anne zei toen zelf:
"ik ga dood"... Er kwamen ambulances bij, een hartmassage, maar het
hielp allemaal niets meer. Een longembolie, oftewel een verstopping in de
longen, in één van de vertakkingen was het. Ze kon niet meer ademen...
Het 2e uur geschiedenis, de helft van de klas was er niet. Anne zat achterin de
klas, daar stond nou het dienblad. Er hing een hele akelige stilte, maar aan de
andere ook een hele mooie stilte... De leraar zei dat het echt geen zin had om
nu les te geven, we mochten gaan. De rest van de dag hebben we ook geen les meer
gehad, maar we zijn de hele dag bezig geweest: foto's opgezocht voor een collage
(ik ben nog naar huis gereden om thuis op fotopapier foto's van de computer uit
te printen), 2 rouwadvertenties geschreven: eentje namens 5vwo, eentje namens
alle leerlingen van het JBC. Er moest een foto uitgezocht worden voor in de
JBC-info, het boekje/krantje dat één keer in de zoveel tijd op school wordt
uitgegeven.
Daarna kregen we ook nog een bericht dat Desi's oma vanochtend is overleden, 86
jaar, ze woonde bij Desi in huis...
We waren echt zo ontzettend kwaad!! Op alles en iedereen.... We hebben aan
mevrouw Wijers, onze gymlerares, gevraagd of we in de fitnessruimte onze
agressie kwijt konden, we hebben toen een half uur/uur bokskussens rondgetrapt,
geschopt, tegen de muur aan gesmeten, gegild, gekrijst, tegen een kar met matten
gebeukt, echt alle emoties eruit gegooid...het hielp echt heel erg...
Daarna in het handvaardigheidlokaal hebben we ons nog wat uitgeleefd op klei en
toen ging het wel weer een beetje...
Na school zijn we naar Anne geweest, die lag thuis in de huiskamer, op een bed.
Toen we net binnen kwamen lopen schrokken we heel erg, het was echt definitief:
ze leeft niet meer... Toen we over de eerste schok heen waren, leek het echt net
ofdat ze gewoon sliep, alleen dan zonder haar altijd rode wangetjes... Haar
nieuwe roze zomerjas hing aan een rek.. Samen met michelle gekocht, ze was er zo
blij mee! Ze heeft het niet eens aan kunnen doen...
Haar nieuwe fleurige t-shirt had ze aan, pas gekocht met haar moeder, samen met
een sjaal die ze ook heel mooi vond. Kaarsjes, foto's overal, ontzettend
emotioneel...
Op school hebben ze een hoekje ingericht speciaal voor Anne, met 2 tafels met
witte kleden, met daarop foto's, bloemen, kaartjes en een condoleanceregister,
en daaromheen 2 bankjes waar mensen op kunnen zitten. Als je teruglas wie er
allemaal in het condoleanceregister schreven: echt een groot deel van die mensen
kenden Anne niet eens, maar wilde gewoon hun medeleven tonen, heel aardig
allemaal, heel mooi...
Aan de muur hingen de collages die vandaag ook zijn gemaakt: 1 grote poster met
aan de randen gekleurde roosjes, in het midden een heel mooi gedicht gemaakt
door Anne's mentorklas. Daarnaast nog een collage, met witte roosjes om de
randen, een foto-collage van Anne; foto's van de basisschool tot aan foto's van
kamp aan het begin van dit jaar. Er staat een cd-speler met iets van haar
favoriete muziek: ilse de lange en krezip. Heel mooi allemaal, echt heel
ontroerend...
Haar favoriete muziek was natuurlijk feestmuziek! Ik weet nog dat we de week na
carnaval, onder ANW, heel veel lol hadden om het liedje "ain't no party
like an alcoholic party", hebben we echt de hele les gezongen...
We hadden geen zin om s'avonds alleen thuis te zitten, dus zijn we met zijn
14-en naar mijn huis gekomen.. op zolder wat muziek luisteren, praten, dat heeft
echt ontzettend geholpen, merkte ik de volgende dag ook; ik was een stuk
rustiger...
Vrijdag 2-04-04
Vandaag weer de eerste dag dat we weer 'normaal' les volgen. Het eerste
uur engels, met 5V3, waar Anne ook in zat, maar dat viel uit, kwamen we op
school pas achter. Het 2e uur economie, heeft Anne ook, toen hebben we echt les
gehad, over de collectieve sector geloof ik...het ging echt het ene oor in en
het andere oor weer uit... Ik kon op dat moment echt niet begrijpen dat iemand
iets van de les kon volgen...
In de grote pauze moesten we naar het handarbeidlokaal komen, nog wat praktische
dingen besproken over de begrafenis. Die is maandag, om half 2 moeten we in de
kerk zijn, om kwart voor 12 vertrekken we met 5vwo op de fiets naar kerkdriel.
Een paar goede vriendinnen/vrienden van Anne lezen een mooi stukje voor, er
worden rozen neergelegd, en nog wat andere dingen.
Ik kan me echt niet voorstellen dat ik maandag weer gewoon naar school moet,
gewoon weer les moet volgen... Ik weet het, het leven gaat door ook zonder Anne,
maar dat is zo moeilijk te geloven...ik zie er echt heel erg tegenop...
Waar ik nou ook erg van baal, is mensen die naar je toe komen: "jij zit
toch op het JBC, kende jij 'dat meisje' dat nu dood is ook?"
Ik heb dan echt zin om het uit te schreeuwen!! "Ze heet Anne!!! En JA ik
kende haar, nou blij?" die mensen bedoelen het natuurlijk ook alleen maar
goed, maar het is soms net of Anne een of andere attractie is...daar heb ik echt
zo'n hekel aan!
Daarna was ik uit, maar ik wilde niet naar huis, dus heb ik wat rondgehangen op
school, en in het hoekje van Anne wat nagedacht...
Na school zijn Michelle en ik weer langs Anne geweest, ik was gisteren vergeten
een cd-rom af te geven aan de ouders van Anne, waar ik een paar foto's en een
filmpje van Anne (zie index) op had gezet, en Michelle was haar zelfgemaakte
schilderij vergeten af te geven, en we wilde allebei nog heel graag naar Anne
toe, als een soort laatste afscheid. Het ging echt een stuk beter als gisteren,
we waren heel rustig, we hebben voor zover dat kan afscheid genomen.
Het is goed zo...
Zaterdag 3-04-04
Vandaag naar de manege geweest, ik zit op paardrijden, en ik besloot toch
wel te gaan, als afleiding. Het ging wel redelijk goed, ik moest toch de hele
dag door aan Anne denken, maar het ging wel..
Ik werd gelukkig goed opgevangen door een paar vriendinnen, dat scheelde echt
een hoop! Marieke Ragna Chrissy Yoni Franka en Angelique, heel erg bedankt!
Vooral jij Marieke, ik vind het echt heel fijn dat ik er zo goed met jou over
kan praten, je weet echt niet half wat het betekent voor mij...echt, geweldig!
=)
Aan het eind van de dag had ik het wel moeilijk, wat gevoelloze opmerkingen van
niet-nadenkende mensen raakte me heel erg...die woorden blijven maar door mijn
hoofd spoken...(ja ilse ik heb het over jou ja...arghh..)
Maandag 5-04-04
Vandaag de begrafenis van Anne... De wens van de ouders was zo'n fel
mogelijke kleren, je zag ook op de begrafenis iedereen in kleur, niemand in het
zwart, echt heel mooi!
De eerste 3 uur hadden we gewoon les, daarna gingen we met de leerlingen van het
JBC die Anne kenden op de fiets naar kerkdriel, dat betekent een uurtje fietsen.
We waren echt met een hele grote groep, had ik niet verwacht. Ik ben niet goed
in schatten, maar zo rond de 100 man toch zeker wel.
We werden opgevangen bij het Johanna-hof (zo heette het geloof ik, correct me if
I'm wrong), hier zijn we na de begrafenis nog teruggekomen om wat te drinken, en
om de kaft van de schoolkrant te maken.
Na het Johanna-hof liepen we door naar het okshoofd, waar Anne elke weekend
uitging.
We hadden eerst binnen wat gedronken/gegeten en daarna naar buiten.
De stoet met Anne's kist kwam daar langs, wij zouden er dan achteraan lopen.
Iedereen van 5vwo kreeg een hele mooie witte roos, met een mooi fotootje van
Anne eraan, en een boekje van de uitvaart. Echt een 'Anne-boekje', oftewel: heel
veel kleur. Elke bladzijde met een andere kleur, op de voorkant een kleurplaat
gemaakt door Anne, een zelfpotret toen ze 5 jaar was.
Toen Anne's kist met familie eraan kwam werd eerst nog een liedje van Clouseau,
'Anne' gedraaid... Echt een heel mooi nummer.. Je hoort in het liedje telkens:
"ANNE!!" en de familie & vrienden riepen met een
trillende/huilende stem telkens mee, en dat was zo ontroerend.....ik krijg nog
kippenvel als ik daaraan denk..
Na dit liedje nog een 'feestliedje', paste echt heel goed bij Anne...
De kist vond ik echt heel mooi... Een houten kist met verf-handen erop,
handafdrukken van waarschijnlijk ook kinderen... In alle kleuren, soms met tekst
erbij als 'Anne ik mis je'.. echt heel mooi
We gingen in een grote stoet met bloemen en nog veel meer mensen naar de kerk
toe. Echt zoveel mensen, volgens mij is dat een hele troost voor de ouders, om
te weten dat er zoveel mensen om Anne geven...
Nogmaals ik ben niet goed in schatten, maar ik weet wel dat wij van 5vwo nog
lang niet de helft van alle mensen waren...
De kerk was dan ook goed vol, enkele mensen moesten in de hal de mis volgen op
een groot scherm.
De mis vond ik heel mooi, heel persoonlijk, echt op Anne gericht. Ze werd
binnengedragen tijdens het nummer "All I Want Is You" van U2.
Peter van Korlaar, leraar muziek op onze school, speelde het kerkorgel.
Na een voorwoord van de dominee lazen een aantal familieleden persoonlijke
stukjes voor. Daarna speelde Inge Deuss het liedje van Herman van Veen, 'Anne',
op een klarinet...mooi..
Goede vrienden/vriendinnen van Anne lazen nu hun stukje voor..
Daarna het deel van de mis dat me nog het meest is bijgebleven: "I'll Be
Gone" van Krezip, 'live', door 2 meisjes die zongen, iemand met een trom en
een jongen met een gitaar (Sofie, Lonneke, Anicuek en Stijn).. Echt zoo mooi!!
Kippenvel, tranen in mijn ogen, echt zo ontroerend...
Nu waren wij aan de beurt... Conrector Schmeits las een stukje voor, en daarna
lazen 6/7 klasgenoten/vriendinnen van Anne hun herinneringen/gedachtes/gevoelens
voor... heel goed gedaan!! Echt heel goed! Onze witte rozen werden in vazen
naast de kist gezet.
"I Still Cry" van Ilse deLange werd gespeeld, en daarna wat 'gelovige'
stukjes, er werd een kaarsje bij een beeldje van Maria aangestoken en Ome Theo
deed ook nog een woordje...
"Wish You Where Here" van Pink Floyd werd gedraaid, en terwijl Anne de
kerk uit werd gedragen hoorden we "Tears in Heaven" van Eric Claption.
Met de hele stoet liepen we naar de begraafplaats, heel ontroerend; zoveel
mensen, iedereen stilletjes in zijn of haar gedachte bij Anne...heel mooi...
De kist werd langzaam de grond in gezakt, door familieleden. Toen begon het
opeens heel hard te regenen... "Anne laat ook even weten dat ze er is"
werd er gezegd, en "De hemel wil het ook niet, de hemel huilt.."
Daarna mocht iedereen langslopen, en op zijn eigen manier afscheid nemen van
Anne.. Onze witte rozen mochten we in het graf gooien..
Dag lieve Anne
Voorkant van het boekje van Anne's uitvaart (met dank aan Marijn)