 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ter
nagedachtenis aan Anne 26 november 1986 - 31 maart 2004 |
||||||||||||||||||||||||||
| Dit is Anne's hoekje op mijn site. Je kan hier foto's vinden, maar ook een dagboek van de dag dat Anne overleden is. | ||||||||||||||||||||||||||
| Anne,
als ik jou zie ben ik niet meer bij te sturen Anne, die momenten zouden eeuwig moeten blijven duren Clouseau - Anne |
 |
|||||||||||||||||||||||||
| Woensdag
31 maart 2004 Een dag die begon zoals alle andere. Op de fiets naar school, lekker weer dus zomerse kleren aan, eerste uur biologie waar ik zoals gewoonlijk niet oplette. Tekenen, waar ik heel blij was om het feit dat ik een goed punt heb op m’n rapport. Kleine pauze, een tussenuur waarin ik even naar de Rompert ging. Engels viel uit, dus nog een vrij uur: computeren. Rond kwart voor twaalf begaf ik me naar de studieruimte, om daar bij Ingrid en Jenny te gaan zitten. Niet veel later komt er een meisje (later hoor ik dat ze Elianne heet) naar Ingrid toe en zegt: ‘Ingrid, jij bent een vriendin van Anne, toch? Ik kreeg net een smsje dat ze vanmorgen is overleden'. |
||||||||||||||||||||||||||
| Op
dat moment stopte mijn hart ook even met kloppen, Jenny trok wit weg,
Ingrid wist niet hoe ze moest reageren. De eerste vijf minuten hebben we
als versteend aan de tafel gezeten. We hebben niets gezegd, we hebben
niet gehuild, we hebben alleen maar gezeten. Om twaalf uur besloot
Ingrid dat ze naar mevrouw Pattinama wilde, omdat Anne in haar
mentorgroep zat. Jenny en ik liepen mee naar het handenarbeidlokaal, en
terwijl Ingrid met huiverende stem vertelde dat Anne overleden was,
stonden Jenny en ik daar. De klas van m’n broertje moest onmiddellijk
alles op gaan ruimen, mevrouw Wijers kwam om het nieuws tegen mevrouw
Pattinama te vertellen, mevrouw Pattinama stortte toen in en ik liep
weg. Het afschuwelijke nieuws was nog steeds niet tot me doorgedrongen. Er werd omgeroepen dat alle leerlingen van 5VWO in de grote pauze naar C38 moesten komen. Jenny en Ingrid kwamen achter me aan, we gingen naar buiten om Michelle, Daphne, Kris en Roos te halen; die zaten buiten vanwege het lekkere weer. Compleet in een roes liep ik door de hoofdingang, terwijl ik Mies aan zag komen lopen. Ze riep dat ze net een ijsje op had, en ik wilde haar onschuld bewaren. Ingrid was niet meer in staat om iets uit te brengen, dus ik voelde dat ik het moest zeggen. ‘Vanochtend is Anne om kwart voor tien overleden.’ Ongeloof, open monden, ze geloofden het niet. Ze wilden meer weten, ik kon niets vertellen. Op weg naar C38 zag ik allerlei blije mensen, die nog van niets wisten. Ook 5V1, de enige klas die geen uitval had, kwam blij naar C38, in verwachting daar iets te horen te krijgen over de survival of de rapportuitreiking. Het nieuws verspreidde zich snel onder de 5VWO’ers, ik hoorde mensen in huilen uitbarsten. Iedereen ging aan tafels zitten, Ingrid en Jenny achter me, Simone naast me, Elke een heel eind verderop. Toen iedereen binnen was, nam meneer Schmeits het woord. Met een snik in zijn stem vertelde hij ons dat Anne die ochtend was gestorven. Ze had het benauwd gekregen, haar vader geroepen, maar uiteindelijk gestikt. Ongeloof bij de leerlingen, Stefi die instortte, Jenny die naar Elke toeliep, ik die nu ook mijn tranen niet meer kon bedwingen. Ook al drong het nog niet helemaal tot me door, ik besefte het nog steeds niet, en ik moest huilen. Groepjes werden gevormd, huilende mensen troostten andere huilende mensen, leraren kwamen langs, pen en papier werden gepakt om de reacties op te schrijven. Mensen werden gebeld die al naar huis waren. De pauze was afgelopen, maar niemand kon naar de les. Ik ben in de vensterbank gaan zitten, ik heb gehuild, Elke kwam naast me zitten, Jenny, Birgitte kwam me troosten, Julia, Natasja, Eva, Ineke, zoveel mensen. Dat uur ging als in een roes voorbij. Nagedacht over wat er moest gebeuren de komende dagen. Geprobeerd papa te bellen, nam niet op. Ik heb dingen gezegd over Anne, ik voelde me zo schuldig: ik heb haar voor het laatst gesproken op maandag, op MSN, maar toen had ik niet zoveel puf om met haar te praten dus heb ik haar geblokkeerd. Ik dacht aan de kleren die ze droeg, aan foto’s, aan onze bijna-vakantie, aan Hans, Jos, Patrick, Jurgen, Mila. |
||||||||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||||||||
| De sfeer in C38 werd te benauwend, Elke, Jenny, Cindy, Simone en ik zijn naar buiten gegaan. Op het grasveld voor school hebben we gestaan, gezeten, rondgelopen, en terwijl ik daar maar stond, veranderde iedereen om me heen van positie, Elke ging tegen een boom staan, Jenny stond tussen mij en Elke in, Simone stond tegenover me en Cindy zat. Ik voelde me zo ontzettend leeg, ik dacht niet meer na, maar ook weer wel, ik wist niet wat ik wilde, ik leefde in een roes, ik voelde niks behalve pijn, verdriet, woede. De zon scheen, de tranen op mijn wangen droogden op maar kwamen even snel weer terug, Evelien kwam langs om ons sterkte te wensen. | ||||||||||||||||||||||||||
| Weer
terug naar C38, zitten, praten, huilen, mevrouw Wijers die naast me kwam
zitten, zakdoekjes die op de tafel werden gelegd door Jurgen, mensen die
toiletrollen aansleepten, veel mensen die weer naar huis gingen,
Dominique die C38 binnenkwam en begon te huilen. Rond een uur of vier
maar weer naar buiten gegaan, mama smste eindelijk, toen ik gestopt was
met huilen heb ik haar gebeld. Papa bleek zijn telefoon thuis te hebben
laten liggen, ik heb mama aan de telefoon vertelde, geheel emotieloos,
wat er gebeurd was, ze wist het al. Toen maar naar huis gefietst met
Ineke en Jenny, waar ik weer moest lachen, hoewel ik dat zo ongepast
vond. Ik vond het moeilijk dat Elke de andere kant op moest, ik wilde dat ze meeging, dat ze bij me bleef. Zonnebril hielp tegen de hoofdpijn. Ik liep de garage in, papa kwam er, Edward, mama, we hebben elkaar omhelsd, ik hoefde niet meer te huilen. Ik heb binnen verteld hoe vandaag is verlopen, hoe het morgen moet. Hanneke had me gebeld, omdat ze had gehoord dat Mies had gebeld en ze wist niet welke, en Hanneke moest het ook weten, en Mies is naar Veghel toe gegaan om bij Hanneke te zijn. Later zijn Hanneke en Mies weer naar Den Bosch gekomen, ik had ze gebeld in Veghel en afgesproken dat ik naar ze toe zou komen. Op MSN gegaan, waar Elke was, en andere mensen, met namen voor Anne en ook foto’tjes, en Elke vertelde me welke muziek ik moest opzetten (Supertramp – Downstream, Madrugada – Electric), en ik moest huilen, Elke ook. Papa kwam naar boven om me te troosten, Edward ook en mama. Ik zag de aangepaste site van Michel, van Cindy, de JBC-site deed het niet. Om kwart voor zes naar Michelle en Hanneke gegaan, agenda meegenomen. Ik kwam binnen, we hebben elkaar omhelsd, we hebben in m’n agenda gekeken naar foto’s van Anne, mama, Emmy en Herman hebben gepraat. k ben bij Mies blijven eten, gele rijst en frietjes, we hebben over Anne gepraat, maar ook over andere dingen, we hebben ook gelachen, we zijn op de computer geweest waar ik m’n site heb veranderd, we hebben tegen elkaar gezegd dat we blij waren dat we bij elkaar waren, dat dit goed was. Om negen uur kwam mama me weer ophalen, Mies en Hanneke nog een dikke knuffel gegeven, weer naar huis. Met Elke gebeld, één uur en acht minuten, we hebben het over Anne gehad, maar ook over andere dingen waar we het altijd over hebben, en ik was blij dat ik met Elke kon praten. Ik was ook blij dat het gesprek zo verliep, zonder huilen, want Elke zat zes kilometer verderop en dan kon ik niet naar haar toe terwijl ik dat wél wilde. Om half elf opgehangen, nog naar beneden, wat eten, wat zitten, wat tv-kijken. Om half twaalf nog met mama gepraat, uiteindelijk in slaap gevallen om één uur, heel erg moe. |
||||||||||||||||||||||||||
| Anne De zon komt op in volle gloed Vol in zijn glorie De dag die er voor altijd toe doet Voor eeuwig in memorie ... Hoe ironisch is het De natuurkenmerken tegenover elkaar Zo'n zonnige dag Die in zich het midden bedaard ... Mocht het niet? Was het niet zo bedoeld? En als je het ziet... We hebben het gevoeld. ... Veel te vroeg Klopte hij op je deur Veel te vroeg Veel getreur ... Je blijft toch voor eeuwig bestaan Wat is eeuwig? Eeuwig is nooit uit het hart gaan ... Jij bent eeuwig Bij ons in het hart Jij bent eeuwig Deze eeuwigheid; de dood getart ... Dus rust in vrede Of wat er daar ook zijn mag Onthouden zullen we je Vooral je vrolijke lach ... We zullen je missen Anne. Niet alleen ik, maar iedereen. Michel |
||||||||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||||||||
| Mijn
brief aan Anne, 1 april 2004, waar ik ook een stukje uit heb voorgelezen
op de begrafenis. Lieve Anne, Ik zou je duizend dingen willen zeggen, maar die duizend dingen zijn nooit genoeg. Het doet heel veel pijn om me te realiseren dat je nooit meer door school zal lopen, dat ik je niet meer zal zien als ik naar links kijk bij Engels, dat je je sterrenoorbellen niet meer zal dragen, dat die mooie rode blos op je wangen er niet meer zal zijn. Dat dat vrolijke blonde staartje nooit meer te zien zal zijn, evenals je felblauwe ogen, die ene witte riem, je Nike-schoenen, de blauwe Eastpak-tas met die wit met rode kriebeltjes die leken op wietplantjes, je oranje fiets in het fietsenrek. Ik herinner me de Anne die met mij en Ingrid en 6VWO naar Rotterdam ging, in de bus luisterden we naar dat liedje van Zosja, we struinden rond in die halen, aten bij de MacDonalds, kleren uitgezocht bij de Sting maar niets gekocht, en weer op weg naar huis. Ik herinner me de Anne die me in de vierde een roosje stuurde op Valentijnsdag waarop stond: Many people will walk in and out of your life, but only true friends will leave footprints in your heart. Ik herinner me de Anne die het had over voetbal, Jos, Priscilla, uitgaan in t Oks, Patrick, maar ook de Anne die vaak pijn had, die naar het ziekenhuis moest, die werd geopereerd werd aan haar polsen, die uitslag had op haar rug. De foto s die ik van ons samen heb, zijn heel belangrijk voor me. Ik ben blij dat ik die foto heb van ons op kamp, dat we eindelijk droge kleren hadden, dat we meteen maar drie truien over elkaar aantrokken om het weer wat warmer te krijgen. Gisteren vond ik een foto van ons feestje twee jaar geleden, toen Boukje en ik veertien werden. Daar zie ik de vrolijke, gezonde Anne met die lach en die rode wangen. Ik hoop dat ik je zo altijd mag blijven herinneren. Hoewel dit lang niet alles is wat ik je nog wil laten weten: woorden schieten tekort. Yesterday you walked out of my life, but you left footprints in my heart. |
||||||||||||||||||||||||||
| De
begrafenis Op maandag 5 april 2004 werd Anne begraven in de Nederlands Hervormde kerk in Kerkdriel. Met school zijn we door de regen naar het Okshoofd gefietst, waar de kist (die beverfd was met handen van vrienden) langs kwam. Daar luisterden we naar het liedje Anne van Clouseau. De kist werd verder gedragen naar de kerk, wij liepen erachter aan. In de kerk waren al veel mensen, de klokken luidden terwijl we onze plaats innamen. Er werden stukjes voorgelezen en verteld door familie, vrienden en leerlingenl/leraren. Ik las zelf ook een stukje voor, wat ik heel er moeilijk vond... Na de zeventig minuten durende dienst werd de kist naar de begraafplaats gebracht (ik vond het heel dapper van Koen dat hij meehielp), waar Anne begraven werd naast haar tante Anja. Het begon nog even te regenen: de hemel huilt ook een beetje. |
||||||||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||||||||