Na Grieks ging ik bij meneer Schmeits even Michelle's, Daphne's en Michel's economische praktische opdracht inleveren. Daar kreeg ik te horen dat de ouders van Anne vandaag op school zouden komen. Er werd een boompje geplant ten ere en nagedachtenis van Anne. Het boompje was erg mooi en nog jong, klaar om in de volle zon te gaan uitbloeien tot een prachtige groene boom met een sterke stam, zoals Anne altijd was. Na dit bericht heb ik zoveel mogelijk 5vwo'ers + 4 havo'er Natasja opgetrommeld. Wat me opviel was dat niemand hier van wist. Uiteindelijk bleven er 15 mensen op school om hier bij te zijn. Je merkt dat dan oude wonden weer worden open gescheurd en dat de sfeer weer daalt naar de sfeer van toen. Het was wel fijn om weer even op deze manier stil te staan bij zoiets. Iedereen denkt er thuis nog elke of regelmatig aan maar op deze manier is het erg emotioneel, wat ik ook gemerkt heb. De boom staat er, even stevig als Anne altijd was, maar ook even stevig als de ouders en het broertje van Anne. Even terug naar toen...even weer emotioneel. En dat is zeker niet slecht...Zolang je maar zorgt dat je er niet in blijft hangen.